’S e samhradh math a th’air a bhith ann airson ball-coise air an telebhisean. Tha Euro 2008 air a bhith dìreach math dha rireabh, ged a tha mi fhìn duilich nach d’fhuair an Olaint air deanamh beagan nas fhèarr. Shaoil mi gu robh a’ chluiche aca math dha rìreabh – gu na rinn na Ruisianaich a chuis orra. Aon dha na rudan a chòrd rium ’s e cho math sa bha luchd-dion aca air seasamh aig cluicheadaran na sgiobaidh eile agus am bàlla fhaighinn. Co dhìubh bha geamanan math, agus sgiobaidhean mhath eile ann, agus gu dearbha rinn fiughs na Gearmailtich fhein math an aghaidh Portugal, le cluiche bha luath agus tarruingeach. Bha e inntinneach coimhead cuideachd sgiobaidhean coltach ris a’ mhuir, a’ lionadh sa trathadh, agus gun cus ceangal a bhith agad ri gin aca a chionns nach b’e Alba bh’annta, agus gun eagal gun cailleadh gin aca. Bha grunn aca a dùthchanan a’s nach eil càil a bharrachd do shluagh na th’ann an Alba, ach mo chreach an eadar-dhealachadh a bh’eadar a chluich aca agus a rud ris a bheil sinne cleachdta. Chaneil e’g iarraidh ach oideachadh ceart agus dh’fhaodadh sin atharrachadh gu math luath. Ach gu mi-fhortanach tha daoine os ceann ball-coise an Alba a mharbhadh a’ ghrian nan deadh a cuir bho’n curam. Cha do rinn iad fhein cail a riamh ann am ball-còise agus cha leig iad do chàch a dheanamh a bharrachd. Càit a bheil sinn a dol a dh’fhaighinn cluicheadaran a thogas do chridhe mar na cluicheadaran aig a Spain, Portugal, Ruisia, agus Croatia? Chaneil rian nach eil iad ann, ach tha cuid eigin dha mothchadh mas fhaigh iad air an tàlantan fhoillseachadh.